ก็คือ. เมื่อได้หนังลูกควายตามตำราแล้ว ต้องมีการพลีเพื่อขอศพลูกควายจากแม่ควายก่อน (ตำราต้นฉบับกล่าวไว้) แล้วนำหนังมาฟอกล้างให้สะอาดแล้วนำมาผึ่งให้แห้ง จากนั้นนำหนังมาวัดกะจำนวนปริมาณของดอกตะกรุด ว่าจะได้สักกี่ดอก แล้วตัดหนัง เมื่อตัดแล้วก็ลงอักขระที่หนังแต่ละดอกว่า…
“ พุทธังอัด ธัมมังอัด สังฆังอัด อุดธังอัดโธอัด ฆะขาขาขาขา ฆะพะสะจะ กะพะวะกะหะ”
พุทธังอัด ธัมมังอัด สังฆังอัด อุดธังอัดโธอัด (คาถามหาอุด หยุดปืน ปืนแตก)
ฆะขาขาขาขา (ข่าม เหนียว กันงูเงี้ยว เขี้ยวขอ กันเขา กันปืน กันมีด)
ฆะพะสะจะ (หัวใจข่าม คงกระพัน สารพัดกัน)
กะพะวะกะหะ (แคล้วคลาด ปลอดภัย กันสิ่งไม่ดี)
จากนั้นนำตะกรุดทองแดงมาเป็นแกนกลางเพื่อจะได้พันหนังได้ง่ายไม่เสียรูปทรง เสร็จแล้วนำ เชือกมาพันให้แน่นกับทองแดง แล้วนำครั่งมาพอกไว้ เพื่อทำเป็นรูปทรงเดียวกัน (แบบลูกหนำเลี๊ยบ) แล้วนำเชือกสีแดงหรือเหลืองมาร้อยไว้ เป็นอันเสร็จ ถือเป็นสุดยอดเครื่องรางของขลังอันดับต้นๆของล้านนา เด่นด้าน กันแก้คุณไสย มนต์ดำ มหาอุด และคงกระพันชาตรี
